رباعی شمارهٔ ۷۲ اوحدی مراغه‌ای
اوحدی مراغه‌ای / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
مشنو تو که: گل بی‌سر خاری باشد
یا بادهٔ حسن بی‌خماری باشد
ناگاه برون کند سر از گنج رخت
ریشی، که هرش موی چو ماری باشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و魅力 وجود انسان (یا همان گل) می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی واقعی نمی‌تواند بی‌درد و رنج باشد. او به ناگاه به ظهور زیبایی اشاره می‌کند که چون مویی نرم و پیچیده است و از رازهای درون یک گنج بیرون می‌آید، به این معنا که زیبایی‌ها معمولاً با مشکلات و چالش‌ها همراه‌اند.