رباعی شمارهٔ ۷۹ اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و زیبایی می‌پردازد و از مه و نور اشاره می‌کند که به زیبایی چهره معشوقه اشاره دارد. شاعر به عشق خود اعتراف می‌کند و می‌گوید که زیبایی معشوقه همچون نوری است که شب را روشن می‌کند. همچنین به نوعی به حسادت به زیبایی معشوقه اشاره دارد و از او می‌خواهد تا خود را همچون اسب زیبایی نشان ندهد، چرا که زیبایی او درخشان‌تر از هر چیزی است.