بخش ۲۱ - در قسمت کتاب اوحدی مراغه‌ای

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از تجربه‌ای شیرین و شاداب صحبت می‌کند. او پس از دوش گرفتن با اراده‌ای خوش، به می‌نوشی مشغول می‌شود. دلش از این می شادمان می‌شود و به صحرا می‌آید. در دشت، با دوستانش دور هم جمع می‌شوند و به نوشیدن باده می‌پردازند. شاعر به بررسی اثرات می‌پردازد و می‌گوید که باده سه دور دارد: 1. دوره اول، سرور و نشاط می‌آورد و خواب غفلت را از چشم دور می‌کند. 2. دوره دوم، بصیرت و آگاهی به فرد می‌دهد و پرده‌ها را کنار می‌زند. 3. دوره سوم، نیروی جوانی را به روح می‌دهد و آدم را از آرزوها و امیدهای غیرواقعی آسوده می‌سازد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که اگر این سه مرحله را به درستی پشت سر بگذارد، می‌تواند راهی بهتر و روشن‌تر را در زندگی پیش بگیرد.