شمارهٔ ۱۱۱ - کاروان چمن پروین اعتصامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، speaker با مرغی در قفس صحبت می‌کند و از زیبایی‌های باغ و گل و میوه می‌گوید، اما به آن مرغ پیشنهاد می‌کند که قفس را باز کند و بیرون بیاید، زیرا در باغ هیچ‌کس نیست. همچنین از تاریکی‌های دنیا و خطراتی که در انتظار است، می‌گوید و بیان می‌کند که در دنیا تنها خاری وجود دارد و زندگی پر از زحمت و دشواری است. speaker تأکید می‌کند که خوشی‌ها و زیبایی‌های زندگی فانی هستند و زندگی بیشتر شبیه یک کاروان است که به سمت سرنوشتی مبهم در حرکت است. در نهایت، او افراد را به عبرت از سرنوشت خود دعوت می‌کند و می‌گوید که تمام آنچه که دیده و شنیده است، کافی است.