شمارهٔ ۱۵۷ - نکوهش نکوهیده پروین اعتصامی
پروین اعتصامی / مثنویات، تمثیلات و مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
جُعل پیر گفت با انگشت
که سر و روی ما سیاه مکن
گفت، در خویش هم دمی بنگر
همه را سوی ما نگاه مکن
این سیاهی، سیاهی تنِ توست
جاه مفروش و اشتباه مکن
با تو، رنگ تو هست تا هستی
زین مکان، خیره عزم راه مکن
سیه، ای بی‌خبر، سپید نشد
وقت شیرین خود تباه مکن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به شخصی می‌گوید که خود را ناراحت نکند و به سیاهی‌هایی که در زندگی وجود دارد، دقت نکند. او به فرد توصیه می‌کند که به درون خود نگاه کند و از قضاوت‌های اشتباه بپرهیزد. این سیاهی نماد مشکلات و دشواری‌های زندگی است و شاعر تأکید می‌کند که نباید اجازه داد این مشکلات، زندگی شیرین را تباه کند. در نهایت، او می‌گوید که رنگ و حالتی که در زندگی داریم، با خودمان است و باید راه صحیح را انتخاب کنیم.