شمارهٔ ۱۰۴ امیر پازواری
بَخِرْ گَرْدِ راهُ و نَخِرْ نامردِ نون
نامردْ به خِشِهْ قَولْ بونه زی پشیمون
این ره من یقینْ دومَه، تویی یقینْ دون
مردْ اَرْ زهرْ خُورِهْ، بهتر که نامرد نون
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بخور گرد راه و مخور نان دونان / که نامرد گردد ز قولش پشیمان یقین دارم این را، یقینش تو می‌دان / که گر زهر نوشی، به از نان دونان