شمارهٔ ۱۲۶ امیر پازواری
خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ!
هر گوشه‌یِ لارْ، بلبلِ زاره یارونْ!
گِل بِشْکِفْتْ، نَشْکِفْتْ غنچه بسیاره یارونْ!
یارْ اونْ خِشِه که شِهْ یارْرِهْ دارهْ یارونْ!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
هر گوشه‌ی خوشواش، مانند لار است‌ای یاران! / در هر گوشه‌ی لار، بلبل به زاریدن است‌ای یاران! گل شکفته و غنچه‌ی نشکفته فراوان است‌ای یاران! / آن یار نیکوست که نگه‌دار یار خود باشد،ای یاران!