شمارهٔ ۱۳۷ امیر پازواری
دَکْتمهْ تنه درو نَنْوازنّی تو
مره کافر فرنگستون وینّی تو
شونی رنگ رزِ، رنگْ ره براجنّی تو
براجنّ مره هر رنگ که راجنّی تو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
به درگاه تو پناه آورده‌ام، مرا نمی‌نوازی / مرا به چشم کافر فرنگستان می‌نگری (می‌پنداری) می‌روی که با رنگ رنگ‌رزی (صبّاغی) چیزی را رنگین کنی / مرا هم به هر رنگی که می‌خواهی رنگین کن