شمارهٔ ۱۴۴ امیر پازواری
نما شترِ سَرْ دَیْمِهْ پلِ میون رو
کیجا زلیله زوئه، مه گوگزا کو؟
تو مَلْمَلِهْ چِشْ دارنی مثال آهو
منْ مَردِ غریبْ، چومِّهْ تِهْ گوگزا کو؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شباهنگام در پل میانرود بودم / دختر رنج‌مُویه (زار) می‌زد: گوساله‌ام کو؟ تو چشم خمارین و طناز مانند آهو داری / من مرد ناآشنا هستم، چه می‌دانم که گوساله‌ی تو در کجاست؟