شمارهٔ ۱۴ امیر پازواری
دٰارْمِهْ دِشِشِ مِهْرْرِهْ مَشْتْ
سِهْ‌رِهْ بییٰابُونْ بِشْتِمِهْ یٰا سَگِ لَشْتْ
فِرْدٰا عَرِصٰاتْ بُونِهْ قِیٰامِتِ دَشْتْ
سِهْ‌رِهْ هَفْتْ یَقینْ دٰارْمِهْ، دِوٰازِهْ‌رِهْ هَشْتْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دل من آکنده از مهر دو شش است/ سه را در بیابان با قلّاده‌ی سگان نهاده‌ام. فردا میدان دشت قیامت پدیدار می‌شود /باور دارم سه خلیفه به طبقه هفتم جهنم و دوازده امام در باب هشتم بهشت ره‌سپار می‌شوند.