شمارهٔ ۱۴۸ امیر پازواری
سیُو چِشْ، کَمونْ برفِهْ، مه لارِ آهو
امسالِ هوا، دشتِ سَرْچه دَری تو؟
من به میون بَنْ، کَشّمه زحمتِ تو
بروُ من و تو، هَردْ هیٰا بُوریمْ کو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ای مشکین چشم و کمان ابرو، و‌ای آهوی لار! / با هوای امسال، چرا در دشت (قشلاق) مانده‌ای؟ من در میان بند، برای تو زحمت می‌کشم / بیا من و تو با هم به کوه (ییلاق) برویم