شمارهٔ ۱۴۹ امیر پازواری
آدم واش نییه، سر درآوره کو
آدم گِل نیه، هر نوویهار کِنِهْ بو
آدم ذرّه خاکه، هرچند اولیا بو
حیفه که آدمی، اَنّه بی وفا بو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
آدمی گیاه نیست، که در کوه سبز شود / آدمی چون گُل نیست، که هر نوبهار عطرافشانی کند. آدمی ذرّهٔ خاک است، هرچند اولیا باشد / حیف است که آدمی این همه بی‌وفا باشد.