شمارهٔ ۱۶۸ امیر پازواری
خجیره کیجا وعده نده که امّه
وعده تلاونگه، من تلاره پمّهْ
دَرّرهْ وایهلْ، منْ بی‌قوا مه، چمّهْ
مارِ ناز نینمهْ، کمْ کَسانی نیمهْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ای دختر زیبا، پیمان مبند که «خواهم آمد» یعنی وعده‌ی دیدار را به بعد موکول مکن در را باز بگذار، من بی‌قبا هستم، سرما می‌خورم / ناز پرورده‌ی مادرم هستم، کم کسی نیستم