شمارهٔ ۱۸۴ امیر پازواری
یارون و دوستون، اندی نکنین مُونّه
ونه بمردن، بوردن قدیمه خونه
دِ جفت کوه سنگ و نه قبر میونه (بشونه)
زنْ پرچیمه سَرْ، اِشِنِهْ کی جوونه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
یاران، دوستان، این‌قدر خودستایی مکنید (بهانه مکنید) / باید مرد و به خانه‌ی کهن (گور) رفت در میان گور دو جفت سنگ بزرگ (صخره) قرار دارد / زن (همسر) در کنار پرچین، نگاه می‌کند چه کسی جوان است