شمارهٔ ۱۸۵ امیر پازواری
ونوشه که در بموئه نوویهاره
کس بوئه که سَرِ بو کردنْ نداره؟
یار اونْ یاره که، خاطر یار ره داره
گرجان طلبه، نانووئه، بسپاره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بنفشه که از خاک سر زد، موسم نوبهار است / کسی هست که اندیشهی بوییدن آن را نداشته باشد؟ یار آن کسی است که خاطر یارش را نگاه دارد (بخواهد) / اگر جان بخواهد «نه» نگوید، بلکه در راهش جان را بسپارد