شمارهٔ ۱۹۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

بال (بازو) را متابان، من توان آن تابیدن را ندارم (به حالت غرور راه مرو) / من تاب و توان، چشم سیاه تو را ندارم تو زلف را با گلاب می‌شویی، امّا من آب هم ندارم / عاشقی را زر می‌باید، من که آن را ندارم بال را تاب مده، طاقت آن تاب ندارم طاقت چشم سیاهت، من بی‌تاب ندارم زلف‌شویی به گلاب،‌ای مه و من آب ندارم عاشقی زر طلبد، من که زر ناب ندارم