شمارهٔ ۲۲۲ امیر پازواری
امیر گنه که، خنهْ باتْمه اُونهْ
هفت سالْ گالشی کردمهْ فرامهْ گوئهْ
اِساکه مرهْ مرکبْ دَوسنْ چُوئهْ
هفتْ عُنْصُرهْ تُنْ، هرگز به گورْ نَشُوئهْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید که بر آب خانه ساختم / هفت سال نگه‌داری (نگاهبانی) گاو نازا را می‌نمودم اکنون که بر مرکب چوبیم بسته‌اند (نهاده‌اند) / بدن هفت عنصریم، هرگز به گور نرود