شمارهٔ ۲۵۱ امیر پازواری
منْ اونْ طفلْ ره مُونّمهْ که مار بمیره
مجهْ دَرْبدَرْ و انتظارْ بو شیره
مه دوستْ ره بئو خدْرهْ به منْ نَئیرهْ
شیرْ نَخرْدهْ دلْ طاقتْ ندارهْ تیره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
من به آن کودک می‌مانم که مادرش مرده باشد / دربه‌در، بدود و چشم به راه شیر باشد به دوست من بگویید که خود را برای من نگیرد / [کودک] شیر مادر نخورده دلش تاب تیر ندارد