شمارهٔ ۲۶۲ امیر پازواری
سَرْ ره بَشسّی، زُلْفُونْره غیشْ بساتی
الماس دینگُویی، دلْ ره خَریشْ بساتی
هزار بیگونه ره شهْ وَر خویش بساتی
مه جه برسی، خدْرهْ دَرْویش بساتی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
سر را شستی و زلف‌ها را نمایان ساختی (تاب دادی) / الماس افکندی و دل مرا خراشیدی هزار بی‌گانه را قوم و خویش خود ساختی / به من که رسیدی خود را درویش ساختی