شمارهٔ ۲۶۴ امیر پازواری
دلْ دارْمه یکی، کُورهْ پرْ آتش بویی
سَرْ هداشتمهْ کورهْ، بَلْ وشاوشْ بویی
فلک نهلّهْ اُونچهْ که خواهش بویی
امیرْ فلکِ خاصّهْ جفاکَشْ بویی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دلی دارم که مانند کوره‌ی پرآتش است / سر در ان کوره نهاده‌ام، هُرم آتش زبانه می‌کشد روزگار (فلک) به آنچه که خواهش دل است راه نمی‌دهد / امیر نیز جفاکش ویژه‌ی روزگار (فلک) است