شمارهٔ ۲۶۷ امیر پازواری
یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی
یکی قطرهْ اُو چی کَمْ بَوّه درْیُویی؟
امیر گنه: این دَرْدْ به دلْ چُونْ دَوُویی
نالشْ کمّه که کُوکْ نَکردْ بوئه کویی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
گویی (گیرم) که یک برگ‌گل در باغ تو نباشد / از یک قطره‌ی آب چه چیزی از دریا کم می‌شود؟ امیر می‌گوید: این درد به دلم چگونه بماند؟ / آن‌چنان می‌نالم که کبکِ کوهسار ننالیده باشد