شمارهٔ ۲۷۲ امیر پازواری
ویهارْ دَرْآمو، می‌نسیم دَرْآیی
خالِ فکهْ که سَمورِ دمْ نَمایی
هَلی زَر وُ سیمِ گرهْ ره و شٰایی
سیمْ دکتهْ دریُو، سَرْ به کُوهْ نیایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بهار فرارسید و نسیم می‌به مشام می‌رسد / شاخه‌ی بید است که دم سمور می‌نماید آلوچه گردی زر و سیم را گشوده است / ماهی که به دریا افتاد از کوه سر درنمی‌آورد