شمارهٔ ۲۷۷ امیر پازواری
امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشی
خو بَکردهْ مه دْ چشْ به نوش و نیشی
دُونّی که منه سوته دلْرهْ چه نیشی
رقیبه که نیشته یارِ خستهْ پیشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: من عاشق کلاله موی خویش هستم / دو چشم من به نیش و نوش خوی گرفته است آیا می‌دانی که چه نیشی در دل سوخته‌ی من است؟ / رقیب است که در نزدیکی سرای یارم نشسته (ساکن) است