شمارهٔ ۲۷۹ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

موی خود را که به یک‌طرف دوش افکنده‌ای تنها یک دوش و گردن تو را پوشانده است و طرف دیگر گردن لخت و عریان است، کار درستی نیستت، شرم کن و به‌طریقی از دیگر سوی گردن سپید و شفّاف خود را هم برای محفوظ ماندن از دید بی‌گانه بپوشان. گوش‌واره‌ی گوش تو هستم، مرا ببر بفروش / نبات بخر، آن را شربت کن و بنوش