شمارهٔ ۳۵ امیر پازواری
غَلْیُون خارْهَکِنْ گُوهِر به مثلِ شَکِرْ
شهْ دِلْ‌رِهْ به تو دِمِّهْ مِنْ شَوَمِهْ سفرْ
گُهر گِلِهْ دیمْ، نَکِنْ خیالِ دیگرْ
صَد سالْ بَمُّونِمْ، هَسُمِّه تِنِهْ نُوکِرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
ای گوهر! غلیان شیرین و شکرین آماده کن / دل را نزد تو می‌گذارم، خود به سفر می‌روم ای گوهر گُل‌چهره، خیال دیگری به خود راه مده / اگر صد سال زنده بمانم، باز هم نوکر تو خواهم بود