شمارهٔ ۳۴ امیر پازواری
گُوهرْ گِلِهْ دیمْ، مِهْ گِلِهْ دیمِهْ گُوهِرْ!
نه تَنْ گِلِهْ باغِهْ، گِلْ بیارْدِهْ نُووِرْ
هَرْکی دَرْ بیمُوئِهْ تِهْ باغِ گِلِ وَرْ
بَئُوکَلْ اَمیرْ دِکاشِتِهْ گُوهِرِ وَرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
گوهر گُلچهره است، گُلچهره است گوهر هر کس که به باغ گل تو روی آورد / بگو «کل امیر» برای گوهر کاشته است