شمارهٔ ۵۹ امیر پازواری
اَمْروُزْ نُوورِ گِلْ رِهْ بَدیمه ته باغْ
شهْ مِسکینِ دِلِ سَرْ دَچیمه سی داغْ
منْ بلبلْ صِفِتْ نالمّه ته گِلِهْ باغْ
ته فرقتْ جه داغْ به دل دارمه، سَر داغْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امروز گل نوبر را در باغ تو دیدم / بی داغ بر سر دل مسکین خود انباشتم من مانند بلبل در باغ گل تو زاری می‌کنم / برای فُرقت تو، داغ بر روی داغ دل نهادم