شمارهٔ ۱۲ امیر پازواری
امیر گنه: تو غَمْ نَخرْ روزگاره
مردی هسّه از کرمْ کمی نداره
ویمارمهْ نَظرْ دارمه هَرْدَمْ به یاره
کرمْ بکَنْ و سر بکَشْ شه ویماره
ترسمه بنای اجل ره دیاره
بی سر و سامون مه خاک بوّه دیاره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید: غم روزگار را مخور / مردانگی آن است که کسی از بخشش کاستی نداشته باشد بیمارم و هر دم به سوی یار نظر دارم /ای یار کرم کن و بیمار خودت را سرکشی کن می‌ترسم بنای اجل برآید / بی سر و سامان در خاک من هویدا شود