شمارهٔ ۱۳ امیر پازواری
ویهار درآمو، چیق به چمن وشت آره
دیم «دربکته» سرخه گل، نوویهاره
مه سرخه گِلْ دسته، هر رو کناره
گیلون نرگس، سرخه گل نوویهاره
شکر هندی، خروس جویِ واره
میوه گوهرِ باغ، وَرِهْ شیر مستِ لاره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
بهار فرا رسید، جگن (سبزه) در چمن‌زار رویید / گل سرخ، چهره نمایان نمود، موسم نوبهار است دسته‌ی گل سرخ من، در کنار هر رود، رویید / نرگس گیلان، مانند گل سرخ نوبهار است مانند شکر هندی و خروس جویبار است / میوه باغ «گوهر» و برّه‌ی شیر مست دشت لار است