شمارهٔ ۱۴ امیر پازواری
هَرْ کجهْ که منْ شومّهْ، وَنوشه جاره
گردِ وَنوشهْ، هم بلبلْ زینهاره
چنگی به میونْ نیشتهْ، پیاله کاره
چشْ وازهْ، لُوخندهْ و برفهْ با یاره
اوّلْ تنه سَرْگمّهْ، که مه سَرْداره
دیدنیهْ تنه سَرْ که همه جا دیاره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
هر کجا که پا می‌نهم، بنفشه‌زار است / دور بنفشه‌زار، بلبل در زاریدن و در فغان است چنگ‌نوازی در میان نشسته، جام می‌هم در کار است / چشم گشوده، لب خندان و ابرو با یار مشغول (طنازی) است نخست سر تو را یاد می‌کنم (سوگند می‌خورم) که سردار من است / سر تو دیدنی است که در همه جا نمایان است