شمارهٔ ۱۹ امیر پازواری
اُوندمْ که تنه دَمْ ره دَم حورانداته
حلِّ مُشکلاتْ ره هَموندَمْ بساته
به شِکل میُونْ هفتْ چشمه اُو بساته
دْ تَلْ و دْ شورْ، دْ سَلْ یکی نواته
گلُوچه کردی، مسته زلفْ ته بپاته
بَپاتهْ وَلی سرْخهْ گِلْ سَرْ بپاته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در آن لحظه که [خدا] دم تو را به دم حور افکند / همان دم دشواری‌ها را گشایش نمود در میان پیکر وجودت هفت چشمه‌ی آب ساخت / دو تلخ و دو شور، دو بدمزه و یکی چون نبات است گلاب را چه می‌کردی؟ گلاب خود به زلف شاداب تو پاشیده است. / پاشیدی ولی بر روی گل سرخ پاشیده‌ای