شمارهٔ ۲ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ:ای نٰامُسَلْمُونِ کٰافِرْ
رَحْمی بَکِنْ وُ دَرْدمِهْ دَرْمُونْ بِیٰاوَرْ
شَهْرْ نییهْ تِرِهْ، دِنِهْ بَوْمْ بِهْتِهْ شَهْرْ
دَرْ نییهْ تِرِهْ، دُوشْ هٰا زِنِمْ به تِهْ دَرْ
هَرْ چَنْ خُونی بُوْم، خُونْ بِکَرْدْ بُومْ بِهْ تِهْ دَرْ
تِهْ دِلْ رِهْ مَگِرْ بی‌رَحْمْ بِسٰاتِهْ دٰاوَرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید:ای کافر نامسلمان! / رحمی بکن و درد مرا درمان کن تو را شهری نیست که دیوانه‌ی شهر تو شوم / تو را دری نیست که بر آن دوش بنهم (تکیه کنم) هر چند خون‌کار باشم و به درگاه تو خون ریخته باشم، / مگر خداوند دل تو را بی‌رحم و قسیّ ساخته است؟