شمارهٔ ۴ امیر پازواری
قَدْ سُورِهْ، دِهُونْ میمِهْ، کِلٰالِهْ تِهْ بُورْ
دیمْ خُورِهْ، لَبُونْ لَعْلِهْ، تَنْ سُونِ کٰافُورْ
چِشْ مَسِّهْ، اَبْروُ هَرْ گُوشِهْ دٰارْنِهْ صَدْ شُورْ
سُو آلِهْ قَمِرْآسٰا، بَدینی مِهْ نُورْ؟
کَتْمِهْ مِنْ تِنِهْ یٰاسِهْ جِهْ مُونِنْدِ مُورْ
تِهْ یٰاسِهْ مِرِهْ کِرْدِهْ سَرْ تٰا بِهْ پَیْ عُورْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
قدت سرو، دهانت حلقه‌ی میم و زلف تو بور است / رخسارت حور، لبانت لعل‌فام و تنت مانند کافور است چشم مست و خمار است، هر گوشه‌ی ابرو صد شور و غوغا دارد / پیشانی چون ماه است، نور چشم مرا دیده‌اید؟ از نومیدی و بهانه‌ی تو مانند مور ناتوان شده‌ام / بهانه‌ی تو تمام وجودم را برهنه و عور (استخوانی) ساخته است