شمارهٔ ۵ امیر پازواری
مِرِهْ وِنِهْ ته کیچهْ دِکُونْ بسازم،
دریمِ سِرِهْ کوشکْ و ایوونْ بسازم،
شه دِل وُ تنه دِلْرِهْ یکسُون بسازم،
کافروچه گونْرِهْ مسلمون بسازم،
گِتْمِهْ مَسِّهْ چِشْ! با تُو چه سُونْ بسازم؟
گِتی: بَندویی خٰواهْ کُشِمْ، خواه نَوازِمْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
مرا باید که در سر کوی تو دکّان بسازم، / در درون خانهی بزرگ، کوشک و ایوان بسازم. دل خود را با دل تو یکسویه کنم، / کافر بچگان را مسلمان نمایم. میگفتم:ای خمارین چشم! با تو چگونه رفتار کنم! / میگفتی: بندهی منی، خواه بکشم، خواه بنوازم