شمارهٔ ۱۲ امیر پازواری
هَرْگَهْ کِهْ مِنِهْ دُوسْتِ دِچِشْ‌شُونِهْ خٰوابْ
نَمُونِّهْ بِهْ مِنْ طٰاقِت وُ شوُنِهْ مِهْ تٰابْ
شُوی ظِلِمٰاتْ مِجِّمِهْ دُوسْتْ رِهْ بی تٰابْ
دُوسْتْ رِهْ دیمِهْ شِهْ ورْ ظِلِمٰات وُ مَهْتٰابْ
دِچِشْ نَرْگِسِ مَسِّهْ، دِلُوئِهْ عَنّٰابْ
دِ دیمْ خُوروُمُونگْ وُ دِهوُنْ حُقِّه‌یِ نٰابْ
نَدُوّمِهْ تِنِهْ خُو وُ نَدُوّمِهْ تِهْ بٰابْ
اَنْدی دُوّمِهْ کِهْ هَسِّمِهْ تِهْ عِشْقْ بی تٰابْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
هر گاه که دو چشم دوستم به خواب می‌رود / تاب و توان از من سلب می‌شود در شب تیره بی‌تابانه در جستجوی دوست هستم / دوستم را در شب دیجور و مهتاب دیدار می‌کردم دو چشم نرگس مست و دو لب عتاب‌گون است / دو چهره، خورشید و ماه رخشنده و دهان، حقّه‌ی ناب است خوی و باب طبع تو را نمی‌دانم چگونه است / آن‌قدر می‌دانم که برای عشق تو بی‌تاب و توان هستم