شمارهٔ ۱۱ امیر پازواری
اَمیرْ گِنِهْ مِهْ دَسْتِهْ گِلِ سُورْ آسٰا
یٰارَبْ کِهْ تِنِهْ عِشْقْ بِهْ کَسی نِمٰاسٰا
اُونْ مٰارْ رِهْ کِهْ‌ای دُوسْتْ بَئیتیمْ یکی سٰا
چِنُونِهْ کِهْ کُورِ دَسْتْ دَکِتْ بُوعَصٰا
بَوینْ چِتْری بَوِرْدْ می‌عِشْقْ رِهْ بالٰا
قَسِمْ خِرْنی کِهْ آشْتی نِکِمّهْ اینْ بٰا
مِهْ وَرْ شُویکی سٰال وُ رُوزُهْ چِهٰارْمٰا
شَهْرِ مَرْدِمُونْ کَیْ سَرْ بَوییِّهْ اینْ بٰا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
امیر می‌گوید:ای دسته‌ی گل سروآسای من / الهی که عشق تو به‌سوی کسی نگراید (جذب نشود) آن زلف ماروش را که ساعتی به دست گرفتم‌ای دوست! / چنان بود که چوب‌دستی (عصا)، به دست کور افتاده باشد. ببین که چگونه ارج عشق را به اوج برده‌ایم / «اما» تو سوگند یاد می‌کنی که من این بار آشتی نمی‌کنم در نزد من هر شب برابر یک‌سال و روز برابر چهار ماه است / مردانگی در این شهر کی به سر آمد، این بار؟