شمارهٔ ۱۴۱ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

دوست من نازک بدن و نباتین لب است / طوطی سخن و هر نکته‌اش آب زندگانی است در آرزوی تو، روز روشنم چون شب تار است / نه شکیبایی و قرار و آرام و نه خواب دارم چکّه چکّه‌ی زلف تو، عرق یا گلاب است؟ / یا دو لب تو، چشمه‌ی آب زندگانی ابدی است؟ و دهان تو که چون حقه‌ای پرآب است / یا غذای جان من است که در نزد تو به گرو است؟