شمارهٔ ۱۶۰ امیر پازواری
چی فتنوئه باته دْ نرگسْ انگیتهْ
تنه دْ بلا با مَرْدمونْ دَپیتهْ
ته چاچی‌کَمونْ، هَرْ دْگوشه بَئیتهْ
پشتهْ پشتهْ کشتهْ هَرْ گوشهْ بَریتهْ
مَردمْ گننهْ مره که وی «دَویتهْ»
کَسْ دَوُوئهْ که عشقِ پیشْ پا نَپیتهْ؟
داری که ویشهْ اسّٰا و خالْ انگیتهْ
عِشِقْ ره عشْقْ کردهْ وُ خوشهْ تَنْ پیتهْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
چه فتنه است که با دو نرگس خود برانگیخته‌ای (برپا کرده‌ای) / دو بلای تو با مردمان درگیر شده‌اند (پیچیده‌اند) کمان چاچی (ابروان) تو هر دو گوشه‌ی چهره‌ی تو را فرا گرفته / [و بر اثر آن] پشته پشته کُشته در هر گوشه فروافتاده است مردم می‌گویند که او «دیوانه» است / آیا کسی هست که در پیش‌گاه عشق پای‌بند نشده باشد؟ درختی که در بیشه برپا شد و شاخه برآورد / به گیاه پیچک (عشقه) عشق ورزیده و آن‌را بر تنه‌ی خویش پیچیده است