شمارهٔ ۱۶۳ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

نخجیر تو شکاری (آهویی) بود که در آن خانه بود / به انگیزه‌ی نیاز بدان نخجیرگاه می‌رفت نخجیر نخواسته روی بدان خانه (شکارگاه) می‌رفت / [زیرا] تا بامداد پگاه آه فراق می‌کشید مانند بدن سیمین تو را کسی ندیده است / همتایی ندارد، شگفتا که چه طراوت و تازگی دارد تا زلف تو به دور خط ماه چهره‌ات هاله کشیده / [مانند] روز است که پیش چشم من چون شب شده است