شمارهٔ ۱۷۵ امیر پازواری
اونوختْ که مرهْ شه خنه دوستْ انداته
ته بالْ مه سَرینْ بی، شُو و روز نواته
اسا دیگر جا، مهرْ به دلْ شهْ بپاته
بهِشْتِمهْ شه جان و سرْ ره به پاته
منهْ کچیکه یارکْ، مرهْ نواته
فلکْ صد هزارْ داغْ به دلْ هُو نیاته
سٰازْمّهْ زری کَوشکْ اندرینْ سراته
اُونْ روزْ سیُو بُو که نَوُو اُونجهْ جاته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دوست در آن هنگام که مرا به خانه‌ی خود افکندی (پذیرفتی) / بازوی تو بالش من بود و شب و روز نوازشم کردی اکنون مهر خود را به دل دیگری افشاندی / [با آن‌که] من سر و جانم را به زیر پای تو نهادم یار کوچولوی من، مرا نوازش می‌کرد / فلک (روزگار) صد هزار داغ بر دلم نهاد در این سرای (یا در سرای تو) کوشک زرّین برایت می‌سازم / تیره باد آن روز که آن کاخ جای‌گاه تو نشود