شمارهٔ ۱۸۷ امیر پازواری
دلْ دارمه یکی، تیر بَخردْ بو هزاره
تن دارمه یکی، دایِم اَندُوهْ بواره
چشْ دارمه یکی وی شو و روز که واره
جان دارمه یکی، کمّه قرْبونِ یاره
هر کَسْ که منه دوستْ ره به کینه داره
اونْ دلْ خرّهْ صَدْ تیر و همیشه ناره
ته واسّرهْ مه چشْ شو و روز که واره
غیر از تو مه دلْ دیگرِ مهْرْ نکاره
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دلی دارم که هزار تیر به آن خورده است / تنی دارم که همواره اندوهبار است چشمی دارم که شب و روز اشکبار است / جانی دارم که آنرا فدای یارم میکنم هر کسْ که به دوست من کینهورزی کند / امیدوارم که آن دل صد تیر بخورد و همواره بنالد برای وجود تست که چشم من شب و روز اشک میریزد / دلِ من به جز تو، مهر دیگری را در خود نمیکارد (کشت نمیدهد).