شمارهٔ ۲۰۷ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

حالِ من دیر سوخته را نمی‌پرسی / درد مهر کاشته را می‌دانی، ولی باز هم بدان غم می‌اندوزی دل من هزار غم تو را می‌خورد، آن‌را آسان گرفتی / ولی راز ما را پنهان نکردی و قول و قرار ما را با رقیب افشا کردی می‌دانستیم که به دروغ سخن می‌گفتی / و دوست گران‌بها (خریده) را ارزان فروخته‌ای سخن هر کس بوی خودش را دارد (به سود خودش است) / همواره عیب تو را روبه‌رو می‌گفتم