شمارهٔ ۲۰۵ امیر پازواری
دوستْ گلهْ وَلگْ سَرْ بوارسته بو، شی
بَورینْ شیشه ره که پربَوُو تشین مَیْ
زرْجُومهْ ره دُوستْ دکرده، مره خُونَیْ
همینْ من و دوستْ بوئیم و شیشه‌ی مَیْ
عَرقْ بَزوُ سٰاقی، بَخرْد شیشه‌یِ مَیْ
دیمْ سرخهْ گِله وَلگهْ که بُوئهْ دَرْمَیْ
از مشک و عنبرْ خطّ بَکشیِهْ رُو تَیْ
تارِ عَنکبوتْ وَنّهْ ملیچه‌یِ پَیْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دوست بوی خود را بر سربرگ گل بارید / شیشه را ببرید که از می‌آتشین پر شود یار پیراهن زری در بر کرده و مرا می‌خواند / تا من و او شیشه‌ی می‌باشیم ساقی شیشه‌ی می‌را نوشید، خوی کرد / رویش چون برگ گلی است که در می(شراب سرخ) فروافتاده باشد یارا، خط چهره‌ی تو با مشک و عنبر کشیده شد / تار عنکبوت و پای مورچه را می‌بندد