شمارهٔ ۲۱۰ امیر پازواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

آن دختر ترک (زیبا) که به سرای ما می‌آمد / چون لعل بدخشان و دُرّ پربها است درد عشق را به هر جا که پیدا شود دیدم (آزمودم) / به هر دو چشم پر آب من، آبی نمی‌ماند دیدم که دو کمند را بر روی بازوان انداخته بود / هنوز دوشیزه بو و بالایی چون سرو داشت چین و شکن زلف را استادانه آراسته بود / امیر می‌گوید: دوست من همتای خورشید درخشان است