شمارهٔ ۲۲ امیر پازواری
چینْ چینْ چییِهْ بِهْ گُوشِ بِنْ پیچ وُ تُو کِرْدْ؟
یٰا بیجِنِ دِل (بییِهْ) کِهْ بَخْتِ مِنْ سییُو کِرْدْ؟
هِنْدُو بِهْ تٰاخْتْ بَوِرْدْ، روُزِهْ شُوُ کِرْدْ
یٰا زٰاغِهْ کِهْ بٰاغِ اِرَمِ وَرْخُو کِرْدْ
کَمِنْدِ مِشْکْ تِهْ، مِشْکْ تِتٰارْرِهْ شُو کِرْدْ
اوُنْ خُونِهْ سییوُ، مِهْ خُونِهْ‌رِهْ سییوُ کِرْدْ
لَعْلِ حُقِّه‌رِهْ، سیم‌وُ زَرِ گِروُ کِرْدْ
خِنِسْتِهْ جٰایی، شٰاخِ نِبٰات‌رِهْ اُو کِرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
پیچ و شکن چیست که بر بیخ بناگوش، پیچ و تاب خورده / یا چون دل بیژن، بخت مرا در آن ظلمت سیاه کرده است؟ هندو به ختا تاخته، روز را به شب آورد، یا زاغ است که در بر باغ ارم آرمیده است کمند مشکین تو، مشک تتار را تیره‌گون کرد / و آن کمند سیاه، خانه مرا هم سیاه کرد حقه‌ی لعل را گرو سیم و زر کرد / (موقعی که) جائیکه خندید، شاخ نبات را آب کرد