شمارهٔ ۱۹ امیر پازواری
اَشُونْ (دیشوُ) بَشِّنی یٰا سِهْ بِهْ اینْ دِلِ سُوجْ
بَرْمِسْتْمِهْ نِهْ چٰارْ دٰاشْتِمِهْ، نِهْ چٰارِهْ آمُوجْ
اِسْتٰابیمِهْ خینُوخِرِنْ با دِلِ سُوجْ
خینِ دِبِلٰا شَنّیمِهْ (شَنْدیمِهْ) تٰا اَسْبِ رُوجْ
اِسٰا کِهْ مِنِهْ یٰارْ هٰاکِنِّهْ مِجِهْ کُوجْ
سُوجِنِّهْ مِنِ ویلِهْ وَرْ، مِهْ دَسْتْ آمُوجْ
دَکِتْ بِهْ مِهْ دِلْ شِمِهْ بَیُونِ عِشْقْ سُوجْ
اَسْلی شَنّیمِهْ زَمینِ سَرْ، اَسْبِ رُوجْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
دیشب به دل سوخته‌ی من یأس و حرمان ریخته‌ای / از جای جستم (رمیدم)، نه چاره داشتم و نه چاره‌آموز خون دل خوران، با دل سوخته‌ام ایستاده بودم / از دیدگان تا روی اسب، اشک خونین می‌ریخته ام اکنون که یارم از من دوری می‌کند (کج‌رفتاری می‌کند) / دست آموخته‌ی من، مرا با فریادم می‌سوزاند سخن عشق سوز شما، به دلم اثر کرد / اشک از روی اسب تا زمین فرو ریخته‌ام