شمارهٔ ۲۷ امیر پازواری
سِهْ چِی بِهْ دَنی کِهْ دِلْ دَرْ آوَرِهْ دَرْدْ
اَوِّلْ عِشْقِهْ کِهْ گُونِهْ‌رِهْ هٰا کِنِهْ زَرْدْ
دُویُّمْ بیکَسی، تَنِ تَنْهٰا بَوَوِهْ فَرْدْ
سِیُّمْ مِفْلِسی، گِرْدِنْ کَجْ آوَرِهْ مَرْدْ
نٰاکَسْ‌رِهْ بَتّوُمِّهْ گِتِنْ شِهْ دِلِ دَرْدْ
نٰاکِسْ دٰارْمِهْ کِهْ مِهْ غَمْ‌رِهْ هٰا کِنِهْ سَرْدْ
اَمیرْ گِنِهْ اینْ غِصِّهْ مِجِمْ دینِهْ، فَرْدْ
بٰافِکْروُ خِیٰالُ خُو هٰا کِرْدْمِهْ، بَسی دَرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
سه چیز به دنیا (دیده‌اید) که دل را به درد می‌آورد / اول عشق است که گونه را زرد می‌کند دوم بی‌کسی است که شخص یکّه و تنها می‌شود / سوم مفلسی است که گردن مرد را کج می‌کند نه به کسی می‌توانم درد دلم را بیان کنم / نه کسی دارم که اندوه سوزانم را سرد و خاموش کند امیر می‌گوید: از این غصه، با جنون و تنهایی به سر می‌برم / با این همه درد، با فکر و خیال خو گرفته‌ام