شمارهٔ ۲۹ امیر پازواری
بِسٰاتِنِهْ تِهْ رُورِهْ بِسُونِ کٰاغِذْ
بَنْویشْتِنِهْ صَدْ دٰالْ‌رِهْ دَروُنِ کٰاغِذْ
هٰا کِرْدِنِهْ اینْ آیِهْ فِزونْ کٰاغِذْ
چِشْموُنِ بَدْ دُورْ، تٰا بُو زُمونِ کٰاغِذْ
دَپیتِمِهْ شِهْ دِلْ‌رِهْ دَروُنِ کٰاغِذْ
چُونْ خَطِّ شِکِسْتِهْ بِهْ مییُونِ کٰاغِذْ
نٰازِکْ تِرْ اَزْ اینْ گِمِّهْ پِیوُنِ کٰاغِذْ
گِلِ نَمْ بِدٰا دٰارْنِهْ زَبُونِ کٰاغِذْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
روی تو را مانند کاغذ ظریف ساخته‌اند / صد دال را در درون کاغذ نوشته‌اند این آیه و ستایش را در آن کاغذ افزوده‌اند: / تا زمانی که کاغذ (چهره) هست، چشمان بد از آن دور باد! دلم را در درون آن کاغذ پیچیده‌ام / مانند خط شکسته که در میان کاغذ نوشته شده باشد ظریف‌تر از کاغذ آسا را می‌گویم: گل نم داده دارد، زبان کاغذ