شمارهٔ ۳۲ امیر پازواری
کِدوُمْ بَندِهْ رُودِگٰارْ دِنی بِهْ این دَرْ؟
کِدُومْ بَنْدُوئهْ خٰاکْ رِهْ دَکِرْدِهْ شِهْ سَرْ؟
مَگِرْ یَهُودْمِهْ، گَوْرُو تَرْسٰا وُ کٰافِرْ؟
مَگِرْ شُووُ رُوزْ سَنْگُ زُومِهْ کَعْبه‌یِ دَرْ؟
گُوهِرْ تِهْ بَنْدوُمِهْ، تِهْ هِنْدیمِهْ گُوهِرْ
مِرِهْ هِنْدِسْتُونْ خوٰاجِهْ بِیُورْدِهْ تِهْ وَرْ
سَروُ پَیْ بِرَهْنِهْ مَنْ بییمْ بِهْ تِهْ دَرْ
دَرْمِهْ گُوشْ بِهْ زنگْ، هَرْ گَهْ دَرْ اینِهْ گُوهِرْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
کدام بنده است که از این آستان روی گردانیده؟ / کدام بنده است که خاک بر سر خود ریخته؟ مگر یهودی گبر، ترسا و کافرم؟ / مگر شب و روز به درِ خانه‌ی کعبه سنگ می‌زدم؟ ای گوهر! من بنده و غلام هندی تو هستم / مرا خواجه‌ی هندوستان برای تو آورده است سروپابرهنه (بی‌اختیار) به سوی تو می‌آیم / گوش به زنگ و چشم به راه هستم، هر گاه که گوهر از خانه بیرون می‌آید.