شمارهٔ ۲۵ امیر پازواری
دَرْآمُو بِهْ حَمُّومْ، خِدْرِهْ بٰا صَفٰا کِرْدْ
آیینه بِهْ دَسْتْ، سَیْرِ صُنْعِ خِدٰا کِرْدْ
دِ اَژْدَرْرِهْ شِهْ سیمِ سَرْ آشِنٰا کِرْدْ
مُکَمِّلْ بَیِّهْ دُوسْت‌وُ تَعْریفْ بِهْ مٰا کِرْدْ
یٰا کِهْ ظِلِمٰاتْ اویِ حَیٰاتْ‌رِهْ جٰا کِرْدْ
یٰا کِهْ عٰاشِقِ رُوزْرِهْ کِهْ شُو آسٰا کِرْدْ
مِهْ دُوسْتْ بِهْ مِنِهْ کِشْتِنْ بَسی حَیٰا کِرْدْ
گِلْ کِهْ مِنِهْ سُونْ، شِهْ جُومِهْ‌رِهْ قِبٰا کِرْدْ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
از حمام به درآمد و خود را آراسته و باصفا کرد / آیینه در دست، هنر و صنعت خداوند را تماشا کرد دو اژدر (گیسوان) را به روی چهره‌ی سیمین فروهشت / دوست از زیبایی مکمل شد و آن را به ما شناساند (نمایاند) یا آب زندگی را در درون تیرگی جای داد (جابه جا کرد) / یا که روزگار عاشق را شب‌آسا تیره‌گون نمود دوست من در مورد کشتنم بسیار شرمنده شد / گل که مانند من، پیراهن خود را قبا کرد (چاک‌چاک کرد)